hij herinnert haar

by_Nicole_Nodland__2_28429

ze vergeet wel eens gelukkig te zijn..
wanneer hij haar in fluisterstem meegeeft ,, ik ben zo gelukkig met jou ”
dringen zijn woorden diep in haar beladen brein, haar mechaniek stopt even met overwerken en ze beseft; is dat nu niet het mooiste dat ze horen kan. zo eenvoudig kan het zijn, om toch gelukkig te zijn. het bestaan delen met elkaar, is voldoende. alsmaar glimlachend kussen en gewoon blij zijn dat dit kan en dat het aan het gebeuren is.
onze geuren mengen mooi, wij zijn die coherente eenheid. meer moet het niet zijn, meer moeten we niet hebben.

a photograph of Lana Del Rey I like very much,
taken by Nicole Nodland, source unknown.

rust in vrede, An-sophie

Hoe iemands overlijden het/jouw leven in perspectief brengt en je jezelf deze vragen stelt; leef ik ten volle, ga ik mijn dromen na, maak ik het beste van mezelf, zijn de keuzes die ik maakt degene die ik echt maken wil.. Deze gezegde heb je ongetwijfeld al vaker gehoord: Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. en hoewel ik deze quote al vaak zag opduiken, het is nu pas echt dat ik volledig de melancholie er van kan vatten, het is zo aangrijpend en voornamelijk correct.

An-sophie is/was een leeftijdgenote, een meisje waar ik dezelfde klaslokalen en schoolgangen mee deelde en korte gesprekken mee uitvoerde. ik herinner me haar zoals ik ze daar achtergelaten heb in mijn herinnering, namelijk; zoekende, misplaatst in haar omgeving, ze deed iets met audiovisuele kunsten, maar eigenlijk wou ze meer fotografie doen, ik begreep haar keuze niet, want ik wou eigenlijk net het tegenovergestelde, maar toch heeft ze het voor elkaar gekregen weetje: om haar hartkeuze tot uiting te brengen. ze maakte van haar passie haar werk en van het weinige dat ik te horen en te zien kreeg, kreeg ik de indruk dat ze volledig opgebloeid was in haar veld.

Ik denk dat sterven het leven in vraag stelt en betekenis geeft aan een bestaan. waar ze ook mag zijn, zij is prachtig en haar vroege overlijden zal ik persoonlijk meedragen als een herinnering aan; gedrevenheid, zelf-vervulling en het volgen van dromen. Ook al had ik amper impact op haar bestaan, haar dood heeft me wel zwaarder getroffen dan verwacht. Ik stuur innige steun aan haar omgeving en wens haarzelf diepe rust in het (on)eindige.

als verdriet een gedicht kon zijn

daniel segrove
tranen graven de groeven in haar gelaat
aarde drinkt ‘t sap der pijn.
verdriet laat mij daveren
het is liefde die me zo doet hunkeren naar één zijn.

niemand die me vervolledigen kan,
niemand buiten mezelf die om me geven zal.
noch leven noch dood wil ik zijn.
bedroefd om m’n bestaan, een eeuwigheid.

isolement maakt me vredig
in schaduw onzichtbaar, geluidloos en onherkenbaar.

ik wil niet antwoorden op futiele vragen, laat mij met rust.
ik moet enkel hier zijn,
nu,
geef mij ruimte en tijd om dat te aanvaarden.

alleen, zoals iedereen.

 geschreven door mezelf 26 juli 2016
a beautiful illustration by daniel segrove

een puntzak met koude frietjes

frietjes die we nog over hadden, die we gratis gekregen hadden omdat we blijkbaar om elf uur stipt een bestelling gemaakt hadden. wel die frieten hebben we grotendeels geschonken aan de meest oprecht dankbare mens die we getroffen hebben. hij gaf ons een kus en een knuffel en een enorm hartige glimlach die ik hopelijk nooit vergeten zal, zo warm, zo heerlijk, recht uit het hart. het was met plezier en met intuïtie dat we hem gekozen hadden uit de massa. tot zo onze goede daad van de avond. slaapwel lieve man. slaapwel iedereen.

 

vega verse

delicateno meat, no milk, no wool, no silk,
no eggs, no honey, my choice, my money..
no shooting, no snares, no coursing of hares,
no circus, no zoo, no rodeo too..
no fur, no leather, no saddle, no tether,
no eggs, no fish, no cruelty’s my wish..
no feathers, no suede, no ivory trade,
no poison of ‚pests’, no animal tests..
no killing, no using, my values, my choosing
no cage, no pen, no veal crate again..
no hunting, no breeding, no hurting, no bleeding,
no feedlot, no kill floor, no tail dock, no declaw..
no blood, no bones, no screams, no moans.
no suffering, no pain, their freedom, my gain.

poem by Rolanda Celina
photograph source here